Hieronder de tekst die Peetje maakte over haar leven.
Bondige levensloop van Suzanne Martens
De muziek die u net hoorde was zowat het lijfstuk van Mamy. Het heette (Eng) fascination, zij sprak het nooit anders uit dan (Fr) fascination. Dit terzijde.
Vandaag nemen we afscheid van Mamy, zo was ze bekend bij de hele familie en bij vele intimi. Haar echte naam was Suzanne Van Rossem maar daarover verder iets meer.
Mamy was van na de oorlog, de eerste Wereldoorlog wel te verstaan. Ze kwam ter wereld toen die een jaar afgelopen was. Haar enige zus, Mariette, was dan al 10 jaar oud. De ouders kwamen uit de streek van Dendermonde en zoals zovelen zakten ze af naar Brussel. Suzanne was maar goed 6 jaar oud toen haar vader stierf. Haar moeder stond er alleen voor met 2 dochters van 16 en 6 jaar en ze hadden het niet breed op een bescheiden appartementje in Sint-Gillis-Brussel. Als tiener was de grote passie van Suzanne: dansen. Zij was Ginger Rogers en Rit, een neef van haar, was Fred Astaire.
Wat later – ze woonde toen in Ukkel – leerde ze haar man, Roger Martens, kennen en van dan af was zij Suzanne Martens en – nog veel later – zo min mogelijk Van Rossem omdat ene Jean-Pierre met die naam was vergeten naar de kapper te gaan en een beetje een kapoen was geweest. Roger en Suzanne trouwden in 1939, kort voor Wereldoorlog II en in 1945 maakte Myriam haar opwachting. Een paar jaar later werd er verhuisd naar Leuven waar Roger bij Philips aan de slag ging. En bijna 8 jaar na de eerste dochter, meldde Marie-Ange zich eind 1952.
Suzanne’s moeder, Bobonne, woonde bij hen in, het huurhuis werd te klein en er werd een huis gebouwd in de Kardinaal Mercierlaan in Heverlee. De nieuwe woning werd betrokken in 1956, maar helaas, in 1957 begaf het hart van Roger, en ook Suzanne, net zoals haar moeder ruim 30 jaar eerder, stond er alleen voor met 2 dochters van respectievelijk 12 en 4 jaar.
In de nood kent men zijn vrienden. Velen haakten af maar enkele bleven en waren een waardevolle steun: de familie Smets, Herman Seghers en onderpastoor Devroye. Maar waar vind je dezer dagen nog een onderpastoor? Namen noemen is riskant want licht vergeet je iemand. En ongetwijfeld vergeet ik er een aantal. Ik kan alleen maar hopen dat de betrokkenen of hun nabestaanden het mij vergeven.
In 1969 werd Mamy schoonmoeder en een jaar of 2 later, grootmoeder. En in 1974 voor de tweede maal zowel schoon- als grootmoeder en dat laatste nadien nog driemaal. Dat klinkt wat ingewikkeld, maar het betekent gewoon dat haar 2 dochters trouwden en respectievelijk 2 en 3 kinderen kregen.
Intussen was Mamy jarenlang telefoniste in het H. Hartinstituut in Heverlee waar ze iedere zuster kende met naam en toenaam en waar ze zelf, als ze de telefoon opnam, steevast als zuster werd aangesproken.
Zij was een mooie vrouw. Wanneer een schoonzoon dat getuigt en vleien niet meer nodig is, mag je dat echt voor waar aannemen. En zelfs nu ze, op 2 maanden na, 90 was, mocht ze best nog gezien worden, geen rimpeltje te bespeuren.
In 1981 overleed Bobonne, 91 jaar. Dat deed pijn doch dat lag in de lijn der dingen. Maar in 1999 verloor ze haar dochter, Marie-Ange. Ze was 46 jaar. Dat was een verschrikkelijke slag voor haar. Het heeft tijd gevergd om dat te boven te komen.
Voor en na die dramatische gebeurtenis heeft Mamy heel wat gereisd: Congo, toen nog Zaïre. Als enige blanke, onbevreesd in een gammele bus vol Congolezen, bezocht ze enkele missieposten. De zusters daar kende ze via haar baan als telefoniste in het H. Hartinstituut. Egypte, Israël, Madeira, Kreta, Sorrento, Tenerife, de USA van West naar Oost, tussendoor enige cruises en tot slot Zuid-Afrika. En wie durfde in de kooi van een cheetah gaan en hem over de kop strelen? Juist, Mamy.
De jongste jaren ging het wat langzamer maar in Populierenhof waar ze nu al 3 jaar woonde, had ze haar draai gevonden.
Op 22 augustus jl. hebben we haar 90 jaar al van tevoren gevierd, samen met nog een paar andere scharnier verjaardagen. Ze heeft intens genoten van de aanwezigheid van vele bekenden en het was een ontroerend moment toen haar 4 achterkleinkinderen haar 90 rozen hebben aangeboden.
Nu heeft haar hart, dat altijd onstuimig heeft geklopt, want geduld was niet haar grootste deugd, nu heeft dat hart voorgoed opgehouden te kloppen.
Dankbaar om haar leven zeg ik hier: Vaarwel Mamy en, wie weet, tot ziens!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten