We zijn nog eens naar Dardennen geweest. Met de hele bende. 8 kids: Luukas, Liina, Iida, Cyrille, Juliette, Hélène, Arthur & Margaux en 6 volwassen: André & Suski, Günther & Katrien en wij en 1 hond: Daska.
Ons huisje was het rechterstuk (nee, niet de koeienstal) van La Ferme Leclercqz in Le Mesnil, een piepklein dorpje in het uiterste zuiden van de provincie Namen, op een boogscheut van de Franse grens en eveneens op een boogscheut van het heerlijke restaurant Au Sanglier des Ardennes in Oignies-en-Thiérache. En zaterdagavond is Evelien komen babysitten zodat de grote mensen met een gerust hart op restaurant konden gaan.
Maar eerst beleefden we die zaterdag nog de namiddag van ons leven! We gingen wandelen in de buurt van Nismes (spreek uit zoals het zuid-Franse Nîmes). Een wandeling die Xavier en ik in de tijd van de Romeinen nog gedaan hadden (geen kids, geen hond, zelfs nog geen huwelijk, denk ik, enfin lang geleden dus) aan een prachtig natuurverschijnsel, een doline genaamd le Fondry des Chiens. Wanneer we daar eventjes rondliepen, werden we aangesproken door Kurt, gepassionneerd bioloog en amateur-geoloog, die voorstelde om ons door de kloof te gidsen op plaatsen waar we anders nooit zouden komen. Dat zagen we wel zitten, alleen moest iemand bij Daska blijven en bij Juliette en Hélène die niet mee durfden. Xavier heeft zich ridderlijk opgeofferd...
Dan zijn we dus op aangeven van Kurt over, onder en tussen rotsen gekropen, gegleden, gewurmd... echt een beetje speleologie. De kids vonden het ge-wel-dig! En ondertussen gaf Kurt veel uitleg over de vorming van de rotsen, de fossielen die te zien waren en nu kennen de kids zelfs stromatoporen! Na 1,5 uur kwamen we terug naar buiten gekropen, door 'de brievenbus' (jaja, ook ik). Einde van een toevallige ontmoeting die uitdraaide op een onvergetelijke wandeling!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten